Internationale vrouwendag – de moed tot verbinden

Het is Internationale Vrouwendag vandaag. Ik heb niet zoveel met dit soort dagen. Moederdag, vaderdag, valentijnsdag, vrouwendag, secretaressedag… Alsof de andere dagen van het jaar de waardering niet zou gelden. Alsof een dag in het jaar uit gaat maken. Bovendien vind ik hardop roepen om erkenning een zwaktebod. Ik neem een slok koffie en mijmer hier nog eens over. Moet ik als vrouw, ondernemer en auteur hier iets mee?

Dan realiseer ik me de luxepositie van waaruit ik hierover nadenk. Het gaat me goed. Ik leef in een vrij land, waar we de tijd hebben om te praten over het feit dat er meer vrouwen in talkshows, de top van het bedrijfsleven en de politiek zouden moeten. En ja, daar valt nog wat te winnen. Maar ook: ik hoef me niet binnenshuis te verbergen, kan mijn keuzes in vrijheid maken, word gewaardeerd om wie ik ben, kan stemmen op wie ik wil, mag schrijven wat ik wil, kan net zoveel onderwijs volgen als past binnen mijn vermogens en budget. Voor de generatie van mijn dochter van 21 is gender-equality nog minder een issue. Ze gaat ervan uit. Hoewel ze met haar medestudenten ook ontdekt dat bias en vernedering van meisjes ook in studentenkringen soms dieper zit en onverwachter uit de hoek komt dan gedacht.

Dat we in deze luxe-positie verkeren is niet vanzelf gegaan. Daar hebben vrouwen hun nek voor uit gestoken, voor gestreden. Stemrecht is ons niet op een presenteerblaadje gegeven, zelfbeschikking ten aanzien van ons lichaam ook niet. Net zo min als een aantal andere belangrijke rechten. Dat het voor mij nu onvoorstelbaar is dat je vanwege je geslacht niet in staat wordt geacht mee te stemmen over het land, heb ik aan deze pioniers te danken.

En dan: hoeveel vrouwen en meisjes verkeren nog in zwaar ongelijkwaardige omstandigheden? Je bent een meisje, dus je mag niet naar school. Je bent een vrouw, dus mag verkracht worden. Je bent een vrouw, dus hebt geen stemrecht. Je bent een meisje, dus mag uitgehuwelijkt worden. In grote delen van de wereld is dit nog dagelijkse praktijk. Hoe ignorant dat ik hier dan salon-kritisch zit te denken over het nut of onnut van een internationale vrouwendag.

Elke meter aan gewonnen beschaving loopt gevaar als degenen die het in handen kregen, op hun lauweren rusten. Als we denken dat het klaar is en het niet meer verder brengen. Beschaving is een dun laagje en verdient bescherming en versterking. Kijk maar naar de manier waarop Trump over vrouwen spreekt. Kijk naar de rol die vrouwen hebben in sommige religies. Kijk naar het feit dat ook vrouwen in Nederland merken dat ze op straat nog als object worden gezien. Sommigen van ons halen onze schouders misschien op. Maar het is niet te onderschatten, wat de onbewuste invloed van dit soort zaken is op onze beeldvorming en daarmee op gedrag.

Vandaag geef ik dus wel stem aan het recht van vrouwen op gelijkwaardigheid. Niet als strijder tegen mannen. Want daarmee is de gelijkwaardigheid meteen onderuit geschoffeld. Ik leef en werk met veel plezier samen met mannen. We zien elkaars plussen en minnen en maken er gebruik van. Gelijkwaardig is tenslotte niet hetzelfde als gelijk. Juist die uitwisseling is geweldig. Ik geef stem aan het recht van vrouwen door mijn bevoorrechte positie te gebruiken. Door er vandaag even extra aandacht voor te vragen. Door vrouwen elke andere dag van het jaar te bemoedigen in hun kracht te staan. Door de humor erin te houden. Door geen verbeten strijd te voeren, maar krachtig te verbinden.

Vandaag neem ik me voor mijn ongemak rondom het tuinbroeken/roepende vrouwen-imago (want dat is het waarschijnlijk) om te draaien. Ik realiseer me dat we als bevoorrechte westerse vrouwen de verantwoordelijkheid hebben te stoppen met piepen of chique te zwijgen. Doe dat waar je kracht ligt en verbind. Verbind met mannen en vrouwen om je heen. Verbind je met krachtige vrouwen die nog in minder gunstige omstandigheden verkeren. Wees gelijkwaardig in plaats van erom te vragen.

Vandaag neem ik me ook dit voor:

  • War Child en Care International draag ik al een warm hart toe. Mijn inzet staat onder druk van de volle agenda. Maar hoe druk ik het ook heb, daar gaat dit jaar meer tijd naar toe.
  • In 2017 ga ik actief op zoek naar mogelijkheden bij te dragen aan de factor moed bij vrouwen.

En voor de rest: elke dag is er een. Elke dag zijn er kansen om te vieren dat we gelijkwaardig zijn en dat in dit land daar ruimte voor is. En vieren doe je door dankbaar te zijn met wat er wel is en je in te zetten voor de bescherming en versterking daarvan.

Internationale Vrouwendag is daarmee voor mij geen jaarlijkse one-of, maar een duurzaam bewustzijn dat zich vertaalt naar de dagelijkse praktijk. En daar kan ik wat mee.